نجواها

سرزمین ما دو فصل دارد: تابستان و جهنم.

---

مشترک نجواها شوید

- سلول برای پنج شش نفر طراحی شده بود اما ما حدود سی و پنج، چهل نفر بودیم. حتی وقتی همه ایستاده بودیم به سختی جای حرکت داشتیم. به خاطر همین معمولا بیشتر افراد کنار دیوارهای سلول می‌نشستند و بعد ردیف روبه‌روی آن‌ها طوری می‌نشست که یک مسیر باریک بین آن‌ها خالی بماند. در این مسیر می‌شد راه رفت و به نوبت افراد در این مسیر راه می‌رفتند. حرکت کردن لازم بود. نشستن طولانی تمام روز عضلات را خشک و گردش خون را مختلل می‌کند. این روشی بود که برای حرکت کردن در سلول شلوغ داشتیم. به غیر از راه رفتن که نوبتی بود بیشترین سرگرمی‌مان کتاب خواندن بود.

- کتاب داشتید؟

- کتاب‌های مجاز. از میان آن‌ها فهرست می‌دادیم و برایمان می‌آوردند. طبعا بیشتر کتاب‌های مذهبی بودند و من در آن مدت خیلی کتاب خواندم. بعضی‌ها را چند بار. در آن فضای فشرده خوابیدن اما قصه‌ی دیگری داشت. برای این‌که همه کف زمین جا شویم شانه به شانه می‌خوابیدیم و پاهایمان را با نفر مقابل یک در میان بین هم می‌گذاشتیم. مثل زیپ. جایی برای غلت زدن یا خم کردن بدن نبود. باید همان‌طور می‌خوابیدیم طاق‌باز و یا حتی روی پهلو. در سلول یک تخت‌خواب سه طبقه هم بود. توی هر طبقه دو نفر می‌خوابیدند که به سختی جایشان می‌شد. خطر این بود که اگر کسی موقع خواب از طبقه‌ی دوم یا سوم می‌افتاد، ممکن بود کسانی که زیر خوابیده بودند را مجروح کند. این بود که افراد سبک را انتخاب کرده بودیم که روی تخت بخوابند. قبل از خواب آن‌ها را با پارچه به تخت می‌بستیم تا اگر خواستند بیفتند از خواب بیدار شوند.

- چه مدت در این وضعیت بودید؟

- یک سال. وقتی بعضی از بچه‌ها مرخصی می‌رفتند یا آزاد می‌شدند بهترین روزهای ما بود چون فضای سلول بازتر می‌شد و می‌توانستیم راحت‌تر بخوابیم.

- بحث و گفتگو هم می‌کردید؟

- به شیوه‌ای دیگر. روحیه‌ها خوب بود. البته بودند کسانی که ساکت بودند و ناامید و فقط گوشه‌ای می‌نشستند تمام روز. ولی در کل تحمل‌پذیر بود. اوایلش البته خیلی سخت بود، اما بعد راحت‌تر شد. آدم زود عادت می‌کند.

…

---

مشترک نجواها شوید

- ازت یه خواهش دارم.

[سکوت]

- می‌شه خاطره‌هامو ازم نگیری؟ می‌شه بذاری داشته باشمشون؟

[سکوت]

- هر روز که می‌گذره بیشتر متقاعد می‌شم که من دیگه هرگز روزایی بهتر از اون روزا رو تجربه نخواهم کرد. می‌خوام داشته باشم‌شون. می‌خوام تا لحظه‌ی مرگم بهشون فکر کنم و ذوق کنم…

[سکوت]

- ازم نگیرشون… خاطره‌هامو می‌گم… خواهش می‌کنم…

---

مشترک نجواها شوید

روی صندلی‌های بی‌ردیف نشسته بودم. دور و برم هیچ‌کس نبود. شاید هم بود؛ آن دورترها. نمی‌دانم. مطمئن نبودم. زیاد هم برایم مهم نبود چون حواسم بیشتر به موجود گرمی بود که خودش را به من چسبانده بود و چند لحظه‌ی بعد می‌رفت که مرا ببوسد..

---

مشترک نجواها شوید

- به خاطر پول حاضری آدم بکشی؟

- نه…

{چند لحظه مکث کرد. انگار داشت صادقانه فکر می‌کرد.}

- … آره احتمالا. بستگی به قیمتش داره. می‌دونی هر آدم یه قیمتی داره.

- پس حاضری بکشی؟

- الان می‌گم نه، ولی اگه قیمت خیلی زیاد باشه و خیالم هم راحت باشه که دردسری بعدش نخواهد بود شاید شرایط فرق کنه.

{چند لحظه مکث کرد. انگار داشت صادقانه فکر می‌کرد.}

---

مشترک نجواها شوید

داشتم براش چیزی می‌نوشتم که گفت:

- عجب روان‌نویس خوش دست و خوش رنگی دستتونه!

- یه هدیه‌ی ارزشمند از یه دوسته که همرامه همیشه و به یادشم.

- پس یه روان‌نویس عادی نیست!

---

مشترک نجواها شوید

1. همه‌‌ی دست‌اندرکاران درجه‌ی اول و دوم و سوم وب‌سایت را دستگیر کن.

2. کلمه‌ی عبور سایت را از آن‌ها «بازجویی» کن.

3. پیام و لوگوی خودت را در صفحه‌ای اول سایت منتشر کن.

آقای/خانم ایکس

چند روزی می‌شه که توی وبلاگتون چیزی ننوشتید. راستشو بخواهید با این وضعیت و اوضاع احوالی که تو ایرانه کمی نگران شدم. اگر امکانش براتون هست یه چیزی توی وبلاگ‌تون بنویسید یا دست کم این ای‌میل رو پاسخ بدین تا کمی خیال من (و دیگران) رو راحت کنید.

دوستار شما

امضا

[چینش از راست، برجسته‌سازی قلم‌ها، ارسال، ایجاد ای‌میل جدید]

---

مشترک نجواها شوید