نجواها

میدان نقش ‌جهان تنها نقطه‌ای از شهر اصفهان است که یونسکو آن را به عنوان میراث جهانی به رسمیت می‌شناسد.

بنای عالی‌قاپو در ضلع غربی میدان نقش‌ جهان قرار گرفته است. این بنا در دوران صفویه ساخته شده و محل نشستن شاه بوده که بازی چوگان و سایر مراسمی که در میدان برگزار می شده را تماشا کند.

در نمای بیرونی این بنا دو عکس از دو شخصیت سیاسی جمهوری اسلامی ایران نصب کرده‌اند. عکس‌ها به صورت کاشی روی نما کار شده است و کاری را که خود شاه صفوی انجام نداده بود؛ گروهی ذوب شده در تاریخ معاصر ایران انجام داده‌اند.

مدتی طولانی به این دو تصویر و نمای عالی‌قاپو خیره شده بودم و تضاد عجیبی که در آن عیان بود از فکرم بیرون نمی‌رفت.

این یک شوخی تراژیک است. شاهی بنایی می‌سازد و آن را با زیباترین نمونه‌های گچ‌بری مزین می‌کند و از گذاشتن عکس خود در نمای بیرونی آن پرهیز می‌جوید تا صدها سال بعد تمثال اشخاصی دیگر بر آن نقش ببندد.

دوست ندارم این حرکت را کودکانه تلقی کنم چرا که هیچ خلاقیت ذاتی یا معصومیتی در آن نهفته نیست. بیشتر حرکتی «آگاهانه ابلهانه» می‌نماید. یعنی کاری ابلهانه که به صورت ارادی و آگاهانه انجام می‌شود.

وبه راستی برای حماقت‌های انسانی هیچ مرزی وجود ندارد.