دلم میخواهد تندروی نکنم. دلم میخواهد میانهرو باشم. این جملهها را مدام با خودم تکرار میکنم. تندروی نکن، تصمیم عجولانه نگیر، احساساتی نشو، تندروی نکن، نکن نکن نکن.
اما دلم نمیخواهد آرام بمانم و معتدل. من اهل دیار شیفتگی هستم؛ دیوانه میشوم، غرق میشوم در حسرت و سودا و شور و اضطراب و فراموشی.
من از مهار نفرت دارم، من مجنون هستم.
بالاخره دیروز همراه با یک دوست خوب رفتم موزهی فرش ایران. محلاش درست در تقاطع خیابان دکتر فاطمی و کارگرشمالی است که میشود کمی بالاتر از موزهی هنرهای معاصر.
این موزه را سالهای سال دیده بودم و از کنارش عبور کرده بودم و هر بار گفته بودم باید آن را ببینم، اما از بس دم دست بود، همیشه دور مانده بود. البته همین چند وقت پیش دوست بینظیرم «هزاران نقطه» هم تاکید کرده بود که موزه را از دست ندهم.
موزه از آنچه فکر میکردم کوچکتر بود، اما فضای بسیار دلپذیر و آرامی داشت و فرشهایی که حتی برای چشمهای غیرمسلحی مانند چشمهای من دیدنی بودند. یک نکته هم یاد گرفتم. معیارهای خوب بودن یک فرش شامل 3 عامل اصلی است:
- ریزبافت بودن آن (تعداد گره در یک فاصلهی معین 6 یا 7 سانتیمتری مثلا 50 رَج)
- طرح فرش
- نوع نخ و مواد بکار رفته در آن
نوارهای دور فرش را «حاشیه» و قسمت اصلی داخل آن را «مَتن» میگویند. همینطور قسمت میانی طرح فرش را «تُرَنج» و طرح مربوط به چهارگوشهی آن را «لَچَک» میگویند.
موزهی ساده و جمع و جور و بسیار دیدنیای است. بهای بلیط هم فقط 500 تومان.
