اون پست آزاده رو یادم نبود دوباره نگاه کردم جالب بود. آره واقعا. شاید هم اون بنده‌ی خدا دوست من حق داره، شاید من مثل اون توابع ضربه‌ای باهاش برخورد کردم و یه مدت کوتاه بودم و بعد یه مدت طولانی نبودم .
نمی‌دونم، به هر حال ماجرای خوبی نیست. فکر کنم باید یه مدت در موردش فکر کنم.

Most of the time he is asking about me, at least he has been asking about me.
Friendship is always based on some levels of expectations, I wish it was possible to reduce the expectations and increase the sincerity. I know it is not that easy

من هدفم عمومی کردن مشکلم با اون دوستم نبوده. چون این مشکل روی من تاثیر گذاشته بود و این‌جا هم جزو معدود جاهایی هست که می‌تونم راحت درش درد و دل کنم از این موضوع نوشتم. با پیش ذهنیتی که از قبل داشتم و برخی گفتگوها و قرائن و همزمان شرایط روحی خودم این طور برداشت کردم. راستش رو بخوای مطمئن هم هستم که بالاخره اشکالی از من بوده و گرنه طرف این‌چنین با من برخورد نمی‌کرد. شاید من شایستگی کافی برای نگه داشتن دوستی با اون رو نداشتم. به هر حال این موضوع برام سنگین هست و ناراحت کننده.
اون قاعده‌ی همه رو راضی نگهداشتن رو هم که دست کم در سطح ارادی مدت‌هاست کنارش گذاشتم، حالا نمی‌دونم در سطح ناخودآگاه یا غیرارادی چقدر موفق بودم. من حرفم رو می‌زنم و حسم رو می‌گم و می‌دونم که گاهی ممکنه سبب رنجش برخی بشه.
ممنون که نوشتی دوست خوب.

بله دوستی کاملا یه موضوع دو جانبه است. اگر رنجشی بوده به هر حال بخشی‌ از اون رنجش تقصیر من هست.