نجواها

بله سوءتفاهم بود. رفتارها، دست‌ها، نگاه‌ها، زاویه‌های روشن کلمات و سایه‌های تاریک سکوت، همه بر پایه‌ی برداشت‌های متفاوتی از واقعیتی که وجود نداشت برپا شده بودند. این طور با خودش زمزمه کرد.

این‌گونه بود که آن روز صبح همان‌طور که در قهوه‌خانه‌ای‌ که شیشه‌هایش را مه گرفته بود نشسته بود این جملات از خاطرش گذشت. به خودش گفت فقط ده دقیقه به حرکت قطار مانده است. در این ده دقیقه فقط می‌شود چند پاراگراف کوتاه نوشت. پس این جملات را نوشت و دیگر فرصت هیچ بیشتر نوشتن نبود. خیلی آرام و خونسرد نوشت. نوشتن‌ این کلمات فقط ده دقیقه طول می‌کشید اما برای روشن شدن هویت‌شان مدت‌ها وقت سپری شده بود.

عبارتی را که نوشته بود با همان جمله‌ی آغازین پایان می‌داد. به این ترتیب یک پاراگراف تقریبا متقارن می‌نوشت، چرا که او به تقارن‌های ناکامل علاقه داشت.

بله سوءتفاهم بود. رفتارها، دست‌ها، نگاه‌ها، زاویه‌های روشن کلمات و سایه‌های تاریک سکوت، همه بر پایه‌ی برداشت‌های متفاوتی از واقعیتی که وجود نداشت برپا شده بودند. این‌طور با خودش زمزمه ‌کرد.

---

مشترک نجواها شوید