این نامه را مینویسم چون میدانم احتمالا آن را نخواهی خواند و اگر هم بخوانی آنرا درک نخواهی کرد. من با تو حرفی ندارم که بزنم. من و تو حتی زبان مشترکی نداریم که بتوانیم با هم گفتگویی مفید داشته باشیم. تو به زبانی صحبت میکنی که قرنهاست به آن خو گرفتهای و من به زبانی دیگر که قرنها به آن سخن گفتهام، حرف میِزنم.
شانگوله گفت،
آوریل 22, 2009 در 6:00 ب.ظ.
اتفاقا این گفتگو به شدت پتانسیل مفید واقع شدن رو داره