به هر کسی نمیشه گفت قهوهخور واقعی؛ مگه اینکه دستکم این سه شرط رو داشته باشه:
-
ساعت چهار صبح درست قبل از اینکه بره بخوابه قهوهی تازه درست کنه و بعد از صرف یه لیوان بزرگ قهوه ی غلیظ (و احتمالا تلخ) با کمال آرامش بخوابه.
-
فرق بین قهوهی خوب و قهوهی بد رو تشخیص بده.
-
نتونه مزهی چرندقهوههای فوری (مثل نسکافه) رو تحمل کنه.
نيلوفر گفت،
نوامبر 9, 2009 در 7:30 ق.ظ.
اونوقت چطوري خوابش ميبره ؟ عطر قهوه تو مشام ادم ميمونه و بعد هم بيخوابي ادمو مجنون ميكنه
راستي سلام ..
kg گفت،
نوامبر 11, 2009 در 11:37 ب.ظ.
حالا اگه یکی قهوه خور واقعی باشه یا نباشه چه فرقی میکنه؟ مزیتی به شمار میره؟ کلاس و این حرفها؟ پس باید فرنچ و تلخ و یه سری از این کلمات تخصصی قهوه خوری رو هم به متنت اضافه کنی.
من از قهوه فقط جرعه ی اولش، بوش و فالشو دوست دارم. بقیه اش خیلی تلخه. حتی از آبجو و الکل و زیتون بعمل نیومده درخت تلختره … نیست؟
خودم گفت،
نوامبر 12, 2009 در 11:03 ب.ظ.
امتیاز خاصی نیست همانطور که قهوهخور واقعی نبودن هم امتیازی نیست! من قهوهخور واقعی هستم، شما نیستی. اینها گزارههایی هستند درست که نشانی از امتیاز من یا شما نسبت به دیگری ندارند.
جرعهی اول را پایه هستم. دومی و سومی و بعدی رو هم